Koniec do zobaczenia

Dzień dobry. Jak łatwo zauważyć niewiele widać. Nie widać, bo nie ma na co patrzeć, względnie nie chce się pokazywać, w sumie pobudki są bez znaczenia, liczą się fakty. Długie lata zaprzeczałem własnej zasadzie głoszącej, że mówienie (zwłaszcza przeze mnie) właściwie nie ma sensu i publikowanie siebie właściwie też nie. Zasada była sobie, a życie sobie, no, ale wreszcie dopadło jedno drugie i się czapnęło. Bez wdawania się w szczegóły żegnam się z wszystkimi trzema czytelnikami bloga/blogu, serdecznie dziękując za współudział itd. Oczywiście nie zarzekam się na śmierć, że nigdy więcej, bo przecież w ramach np. oddziaływań terapeutycznych i innych interwencji ratunkowych, być może jeszcze kiedyś, coś, jakoś, gdzieś, ale… Wiadomo: oddzwonimy do Pana! Bo jak zauważył jeden z tych, którzy mieli coś do powiedzenia: „pisać może trzeba, ale niekoniecznie trzeba publikować”. Zatem: niekoniecznie do zobaczenia.

Rozpoczął siebie Nowy Rok 2018

A więc zima. Przyszła zima i ja przyszedłem do siebie. Oczywiście, nie całkowicie i nie do końca, ale jestem jakby w przedpokoju siebie, więc można powiedzieć, że całkiem na miejscu. Obok butów. Tak…

Impreza z okazji nadejścia Nowego Roku odbyła się u nas. W mieszkaniu na III piętrze, które otoczone jest innymi mieszkaniami, które zamieszkują inni ludzie. W pewnej fazie było głośno, ale co tam, raz do roku, to można tak trochę pokrzyczeć (pośpiewać).

Z rzeczy ważnych, artykuł na Onecie pod tytułem: „Agnieszka Woźniak-Starak podpadła Joannie Krupie. Głos zabrała nawet Doda”. Ze strachu i od nagromadzenia autorytetów nie przeczytałem. Do dzisiaj pamiętam, jak na studiach z kolegą Piotrkiem uczyliśmy się chyba z filozofii i co chwila zawieszaliśmy się na solipsyzmie w ujęciu George’a Berkeley’a… Było to dość smutne. Już wydawało się nam, że „mamy to”, ale po chwili jednak, że nie… Chcąc uniknąć podobnej sytuacji - jednak dość kompromitującej (w moim wieku pól do kompromitacji jest już wystarczająco dużo!) – stanowczo artykułu nie przeczytałem. Wystarczyło mi nasycić się tytułem.

Rząd nam się zmienił. Wbrew przewidywaniom lewactwa, zmienił się dość znacznie, choć – zgodnie z przewidywaniami lewactwa – w sumie nic się nie zmieniło. Bo i tak wiadomo, kto ciągnie za sznurki! Pojawienie się, bądź nie pojawienie się Pana Jarosława Kaczyńskiego na dowolnej imprezie (odwołanie/powołanie) jest równie ważne i znaczące. Milczenie jest wymowne, nieobecność jest zauważalna, czasem podając rękę bardziej jej nie podaje, niż kiedy podczas przywitania rzeczywiście trzyma ją w kieszeni… Sprawy w polityce oczywiste, abecadło, podstawy komunikacji. Komentatorzy są w swoim żywiole. Trwa odczytywanie znaków. Oczekiwanie na trzewia z rozprutego brzucha Antoniego, by móc dzięki nim zobaczyć najbliższą choćby przyszłość Polski.

WOŚP zbierał i sporo zebrał. Patryk Jaki też dał radę zaznaczyć swoją obecność przy tej okazji. Pan Patryk chyba zawsze jest w stanie „dać radę” i „zaznaczyć”. Skracając – ale tylko nieco! - ciąg myślowy – ale tylko nieco! - Pana Jakiego: Owsiak wraz z orkiestrą chciał zabić dziecko Pana Patryka Jakiego. Tu kończę, bo co właściwie można dodać?

A wczoraj siedzieliśmy czekając na wizytę duszpasterską, która nie doszła do skutku... Cała nasza klatka, pełna dusz ubojnych czekających na pasterza, nasłuchiwała i trwała w napięciu. Coś szurgnęło na schodach, to zaraz drzwi się uchylały i nic… To nie on. Ostatecznie, po serii konsultacji telefonicznych z piętrem poniżej, po wysłaniu zwiadu do klatki obok, po kolejnym uchyleniu drzwi, około 21.30 w konsultacjach społecznych, na korytarzu zapadła decyzja: nawet, jak przyjdzie, to nie przyjmujemy… jest już za późno na wypas, niech się – trudno – dusze nasze błąkają, niech żrą co popadnie, najwyżej niestrawność będzie je trawić, sraczka jakaś z tego wyniknie, czkawka, coś się zwymiotuje, odbije, trudno. Pasterz nie nadszedł. Jak stwierdziła sąsiadka: jak w każdym mieszkaniu kielicha walnął, to nie ma szansy, żeby dotarł. Pomówienie, nadinterpretacja, czy po prostu ugruntowana wiedza? - nie wiem, ale jedno jest pewne: książę nie dotarł.

Kończąc tę/tą notkę, z niebytu się wydobywającą składam zainteresowanym życzenia hepinjujera i żebyśmy byli stylowi!

Pamiętajmy, że smak obowiązuje, ale nie popadajmy przy tym w przesadną powagę i samozatwardzenie, że mój gust i przeze mnie słuchane piosenki są ładniejsze od przez ciebie i tym podobne próby pomiatania twórczością Stinga.

Okiem jednej komórki

Sklep z jedzeniem, a w sklepie? Jedzenie! Jedzonko!

Zawsze mnie takie klimaty wzruszają. Czuć w tym tęsknotę, do jakichś starych, okraszonych omastą sarmacką, pradawnych czasów, kiedy raczyliśmy się mięsiwem z dzika, ewentualnie nurzaliśmy pajdy chleba w smalczyku. Nuże, chyżo, zawżdy i dalejże biesiadować, wąsa podkręcać, pianę z piwa (kratowego oczywiście, bo wtedy innych nie było) zdmuchiwać i konserwę roztwierać! Ha, ha, ha! Uczta! Suto, wręcz przesuto, gdyż - zważ acan - zawartość mięsiwa w mięsiwie bliska 90 %! Ho, ho, ho! Toż to cymes! Nim ukonserwiono tegoż zająca, dysponował tylko jednym szklanym okiem, które tu - i owszem, wielce sumiennie - w składzie wyszczególniono. A poza tym, samo mięsiwo! Zacnie, co nie?

Tutaj znowu wszechogarniająca dronizacja. PWN w Internecie podaje, że „dron”, to bezzałogowy statek latający. W tym samym kierunku definicyjnym idzie Wikipedia, czyli o co chodzi z tym kremem? Po nałożeniu coś się z niego uniesie i zbombarduje powierzchnię organizmu? A może chodzi o to, żeby nakładając go na skórę wykonać to właśnie w stylu małego choćby bombardowania? Może trzeba dodać odpowiednie odgłosy, bo ja wiem, pikujących sztukasów? Tato, tato, co mama robi w łazience? Spokojnie synu, nie bój się, mama nakłada krem… I jeszcze to kółko zębate.

Na szczęście istnieje jeszcze kraina łagodności.

Dla porządku: zdjęcia wykonano Nokią.

Film W. Allena

Mam zegarek elektroniczny i to jednak jest problem, kiedy w czasie seansu musisz zaświeć światełkiem, żeby sprawdzić, ile tej tortury jeszcze przed tobą. Niestety… Zdrewniały Allen umarł na ament, dopadł go Kornik Drukarz (łac. Ips typographus), znany w kraju na Wisłą dresiarz i przemocant bezlitosny. I ja wiem, czasem zdarza się, że pól spalonych skraj więcej zrodzi zbóż, niż zielony maj w czas wiosennych burz, ale nie tym – kurwa - razem. Niestety… Teraz o uschniętym pniaku wypada już tylko powiadomić jakiegoś Szyszkownika od kultury i niech on ratuje, co się da! Bo przecież to się może przenieść na kinematografie innych! A co we wczorajszym seansie było najgorsze? – zapytają mnie Państwo. Otóż najgorsze było to, że najgorszy w filmie Woody Allena, był autor Woody Allen. Niestety… Bo aktorstwo – ok., scenografia – ok., muzyka – ok., ale fabuła i dialogi… Matko boska, już dawno nie byłem w kinie, w którym ludzie tak bardzo chcieli się zaśmiać i tak czaili się na chwile kiedy już, już można?, że parskali śmiechem w naprawdę ryzykownych momentach. Jakby ten ich śmiech miał zachęcić twórcę, że teraz, od teraz to już będzie lepiej, od teraz zaczyna się film Woody Allena! Jakoś tam przesiedzieliśmy te pierwsze 45 minut, znosi się w kinie tonę reklam, to co tam, to teraz już hajda, z górki na pazurki: ironia, czarny humor, błyskotliwe dialogi, dramat? – tak, dramat, ale w stylu Mistrza, przykuwający i ciekawy. A tu klops, flaki i olej, bo twórca zagryziony przez Ipsysa Typographusa od chyba roku już leży martwy i bez formy. Z rozrzewnieniem przypomniałem sobie, jak w 2012 r., sam leżąc martwym i bez formy, oglądałem „Annie Hall”, ech… Kiedy autor daje radę, a odbiorca powłóczy sobą, to jeszcze może się udać, ale kiedy jest odwrotnie albo – co gorsza – obie strony słabują, to wtedy noł łej, noł fjuczer, ament i kaput!

W tym miejscu chciałbym serdecznie przeprosić wszystkich, którym zaproponowałem wspólne wyjście do kina na film Woody Allena pt. „Na karuzeli życia”. Dobrze, że nie przyszliście, bo byłoby jak na „Antychryście” Larsa von Triera… Tak, zabrakło lisa z dzwoneczkiem, ale gdyby jednak pojawił się na ekranie, to chyba nic złego by się nie stało… Na deser powiem tylko, że mnie się film Woody Allena nie podobał.

PS. Napisał do mnie Espumisan na mejla, z takim ważnym chyba pytaniem, na które nie pamiętam już odpowiedzi, ale może ktoś mi pomoże? Pytanie: „Jak powinna wyglądać kupka zdrowego niemowlaka?”. Ja bym to dał do jakiegoś teleturnieju, np. Pan Tadeusz Sznuk rewelacyjnie by to w „Jeden z dziesięciu” poddał pod rozwagę graczy. Ewentualnie w „Milionerach”, ewentualnie tam, bo tam by mogło być łatwiej, bo to wiadomo, można się podeprzeć jakimś „pól na pół”, czy telefonem do przyjaciela. Ok. To wszystko.

I nawet zabierałem się za napisanie notki, ale...

... ale wpadłem pod pociąg, potrącił mnie TIR, w proch starł mnie opad śniegu i sparaliżował strach. Trach! Po mnie choćby muszka meszka przebiegła, to już po mnie... Straty w ludziach, straty w sprzęcie, spalone wioski, armagedon po całości i włosy w nieładzie. Mchy i porosty wąchane od spodu. Po prostu się nie da! No...

Uzgodniona niezależność - nie mam siły i czasu, żeby się pastwić...

"Moja niezależność pewnie przeszkadza różnym osobom, choć jest uzgodniona z prezesem Jarosławem Kaczyńskim” - minister Anna Streżyńska. Śmiać się, czy płakać? Nie mogę przestać się nad tym zastanawiać. Cytat jest za Onetem, więc nie mam stu procent pewności, że zdanie brzmiało dokładnie tak, ale Onet cytuje za „Rzeczypospolitą”, więc szanse są. Podchodząc do tematu inaczej: dopuszczam możliwość wypowiedzenia tego zdania, a to już dużo mówi o klimacie, w jakim toczy się życie polityczno-publiczne w Polsce. Uzgadnianie niezależności Pani Minister z Panem Prezesem i zaakceptowanie jej przez niego właśnie - co to w ogóle jest?! Gdybyśmy mówili o uczniach szkoły podstawowej i jakichś funkcjach przez nich pełnionych, to jeszcze by uszło, ale kiedy mówimy o dorosłej osobie, która zajmuje stanowisko związane z koniecznością podejmowania decyzji, ale i nierozerwalnie związane z ponoszeniem odpowiedzialności, to już jest dziwnie. Martwi mnie samo ogłaszanie tego typu zdań, bo obnażają one – w mojej ocenie! – fakt wstydliwy, że dochodzi w ogóle do jakichś w tym obszarze uzgodnień. Czy niezależność ministrów w polskim rządzie musi być uzgadniana? Czy ludzie sprawujący tak ważne funkcje, dopiero po akceptacji osoby formalnie nie odpowiadającej za ich działania, mają swobodę i możliwość prowadzenia swojej pracy? Skoro niezależność jest reglamentowana, to właściwie nie ma mowy o niezależności, bo dopuszcza się ją tylko w jakichś – nawet nieogłoszonych, ale przecież istniejących – ramach. Po ich przekroczeniu, jak można się domyślać, zgoda może być cofnięta, czyli owa niezależność – de facto – od początku była fikcyjna.